Mazkur maqola mintaqalar ijtimoiy-iqtisodiy rivojlanishini jadallashtirishda innovatsion siyosatning rolini ilmiy asoslangan holda oʻrganadi. Globalizatsiya va raqamli transformatsiya sharoitida, mintaqaviy innovatsiya tizimlari (RIS) va BMTning Barqaror rivojlanish maqsadlari (SDGs) bilan moslashgan uchinchi avlod siyosati iqtisodiy oʻsishni taʼminlashda asosiy omil ekanligi taʼkidlanadi. Tadqiqot sistematik adabiyot tahlili (SLR) metodologiyasiga asoslanib, Scopus, Web of Science va ResearchGate bazalaridagi soʻnggi yillarda chop etilgan bir qancha tadqiqot ishlarini tahlil qiladi. Natijalar shuni koʻrsatadiki, innovatsion siyosat Yevropa Ittifoqi (S3 strategiyalari) va Xitoy (MLP dasturlari) misollarida GRDP ni 5-15% ga oshirib, bandlik va raqobatbardoshlikni yaxshilaydi, ammo kam rivojlangan mintaqalarda institutsional cheklovlar va polarizatsiya xavfi mavjud. Xulosada, siyosatning samaradorligi R&D investitsiyalari va universitet-sanoat hamkorligiga bogʻliq ekanligi isbotlanadi. Takliflar orasida subsidiyalarni oshirish va moslashuvchan shartlarni joriy etish mavjud boʻlib, kelgusidagi tadqiqotlar rivojlanayotgan mamlakatlarga eʼtibor qaratishi kerak. 

Ushbu maqolada O‘zbekistonda aholini innovatsion ish bilan bandligiga ko‘maklashish mexanizmlarini takomillashtirish masalalari ilmiy-tahliliy jihatdan o‘rganilgan. Tadqiqot davomida texnopark ekotizimlari, raqamli ish o‘rinlari, start-up qo‘llab-quvvatlash dasturlari va davlat-xususiy sheriklik mexanizmlari kompleks tahlil qilingan. Xalqaro tajriba (Janubiy Koreya, Finlandiya, Qozog‘iston) bilan qiyosiy o‘rganish o‘tkazilgan. Uch ta murakkab jadval asosida empirik tahlil amalga oshirilgan va tizimli tavsiyalar ishlab chiqilgan